fimmtudagur, 12. mars 2015

Alveg svakalega sama



Það er hægt að koma svo mörgu góðu til leiðar í pólitík ef manni er sama um það hver fær heiðurinn. Það er bara þannig.

Þeir sem bjóða sig fram til starfa í póltík, í stjórnmálum á þingi eða í sveitarstjórnum eru fyrst og fremst að gera það af því þeir vilja láta gott af sér leiða. Leggja öðrum lið við að bæta samfélagið. Þetta er reynsla mín af fólki sem gefur sig í þannig störf  og það er undantekning ef ég upplifi eitthvað annað.

Enda hlýtur einhver hugsjón að vera það sem drífur fólk áfram til pólitískra starfa, því þau eru yfirleitt illa launuð, tímafrek og valda miklu áreiti.

Í Hafnarfirði hefur ýmislegt verið reynt til að sameina fólk í stjórnmálum til góðar verka. Strax eftir kosningar var reynt að fá alla að sameiginlegu borði og skipa meirihluta með fulltrúum allra flokka sem eiga kjörna fulltrúa.

Þegar það tókst ekki var fámennari hlutanum í bæjarstjórn boðið að eiga varaformennsku í öllum ráðum og nefndum til að tryggja samstöðu um undirbúning og dagskrá funda, en ekki síst til að láta samstarfsvilja í ljós með táknrænum hætti. Þetta gekk ekki eftir, en engu að síður hafa fjölmargar tillögur frá þeim sem skilgreina sig í minnihluta í bæjarstjórn verið samþykktar.

Tillögur sem bornar voru upp af minnihluta nokkrum klukkutímum fyrir afgreiðslu fjárhagsáætlunar í desember fengu jafnvel efnislega meðferð inni í nefndum og voru sumar samþykktar í kjölfarið. Sama má segja um Markaðsstofu Hafnarfjarðar sem samþykkt hefur verið að stofna, en núverandi minnihluti í bæjarstjórn vann að því að samþykkja tillögu um slíka stofnun allt seinasta kjörtímabil.

Það skiptir nefnilega ekki máli hvaðan gott kemur (svona yfirleitt, er öllum svakalega sama um það). Þeir sem af heilindum bjóða sig fram til stjórnmálastarfa, til að vinna að góðum verkum, geta ekki sett það fyrir sig að fólk í öðru félagi hafi stungið upp á góðri hugmynd. Stjórnmál eru ekki keppnisíþrótt.

Einn ágætur fyrrverandi fjölmiðlamaður og glöggur þjóðfélagsrýnir sagði á Facebooksíðunni sinni fyrir nokkrum dögum: “...venjulegt fólk slekkur á eyrunum þegar það heyrir stjórnmálamenn metast um hver fékk hvaða hugmynd fyrst.” Ég held að þetta sé rétt hjá honum og að við séum flest svo venjuleg að okkur finnist fátt leiðinlegra en svoleiðis þras. 


_____________
Greinin birtist fyrst í Fjarðarpóstinum 12. mars 2015.


sunnudagur, 8. mars 2015

1 prósent er æði



Formaður samtaka iðnaðarins var í útvarpsþætti rétt í þessu og hélt því fram að e.t.v. væri hægt að semja um 4 til 7 prósent launahækkun sem væri verulega mikil hækkun. Sjáið þið til sagði hún, Danir voru að semja um launahækkun núna upp á 1 prósent.

Það er eins og formaðurinn viti ekki að launa og skuldir almennings í Danmörku eru yfirleitt í sama gjaldmiðli.

Á Íslandi fær almenningur greitt í óverðtryggðri krónu en skuldir eru almennt verðtryggðar.

Alveg væri ég til í að semja um 1 prósent kauphækkun og verðtryggingu á laun.

Verðtrygging á laun er í raun eina færa leiðin til að taka verðbólguhvatann úr höndum fjármagnseigenda (bankar, lífeyrissjóðir og allir vondu kallarnir i feðraveldinu, eða þannig), fyrst menn treysta sér ekki til að legga verðtryggingu af.



föstudagur, 6. febrúar 2015

Dagur leikskólans og viðhorfin


Var að hlusta á bæjarstjórn í bænum okkar fjalla um leikskólamál. Þar sagði fulltrúi Samfylkingar eftirfarandi:

"Það að setja börn í leikskóla er ekki val eða vilji fólks heldur neyðist fólk einfaldlega til þess”

Nú er félag leikskólakennara ekki nema 65 ára í dag og heldur upp á dag leikskólans af því tilefni. Kannski eigum við von á því einhverntíma á næstu 65 árum að stjórnmálamenn átti sig á mikilvægi leikskólans sem fyrsta skólastigsins og að einmitt þess vegna velja umhyggjusamlir foreldrar það að börnin þeirra fari í leikskóla og þeir gera einmitt miklar kröfur um gæði og innihald skólastarfsins.


laugardagur, 31. maí 2014

Nú má


Í leikskólanum mínum vísum við stundum í orð hugmyndfræðingsins Malaguzzi sem sagði að börn hafi hundrað mál og frá þeim séu tekin níutíu og níu. Við reynum að vinna gegn því og halda í leikinn og lífsgleðina og stuðla þannig að því að þegar börnin hætta í leikskóla séu þau a.m.k. jafn glaðir, hamingjusamir og frjálsir einstaklingar og þegar þau komu til okkar.

Eitt af því sem Þjóðleikhúsið gerir vel er það að bjóða elstu börnum leikskólanna í heimsókn á hverju hausti til að kynna þeim undraheim leiksins og listarinnar. Ég slóst í för með börnunum fyrir nokkrum árum.

Áður en stutt sýning hófst kom fulltrúi leikhússins fram á gólfið og spurði börnin hvort þau viti hvað leikari er. Ungur rauðbirkinn drengur úr öðrum leikskóla stóð þegar á fætur og teygði höndina svo hátt til himins að eitt andartak hélt ég að hann myndi hefja sig til flugs. Hann ætlaði sannarlega að fá að svara.

Ég veit hvað leikari er sagði hann og var mikið niðri fyrir. Leikari er maður sem er að leika sér að vera annar en hann er. Þetta er sennilega ágætt svar en drengurinn bætti svo um betur þegar hann hélt áfram.

“Pabbi minn er leikari, hann hefur lekið í leikriti og bíómynd og núna er hann að leika að hann sé borgarstjóri”

Á þessum tíma var Jón Gnarr ný orðinn borgarstjóri og við höfðum ekki öll náð því hvað hann ætlaði sér í þessu hlutverki. Það er hægt að fara í svo margar áttir með borgarstjórarulluna og við fengum að sjá að hann fór í alveg nýja átt. Það sem hann hefur gert er svo nýtt og glatt og gott að það er eins og í þúsund ár hafi verið skrifað í borgarstjórahandritið að þetta væri ekki hægt.

Að halda kærleikanum á svæðinu, að viðurkenna vanmátt sinn, að vita stundum ekki ekki allt. Að gera mistök og viðurkenna þau. Að vera venjuleg manneskja og hafa gaman af því þó maður sé í pólitík. Það má gera svoleiðis í dag. Takk Jón.

Það er hópur af fólki sem hefur áttað sig á arfleifð Jóns og bíður sig nú fram til starfa víða um land og er fúst til að halda merkjum hans á lofti eftir kosningar dagsins, sem marka tímamót því þá fer Jóna að leita sér að nýju hlutverki.

Ég er í hópi þessa fólks sem stendur að Bjartri framtíð og lofa að gera mitt besta eftir kosningar.


Ég ætla sjálfur að fara að kjósa núna. Ég er að hugsa um að fara í múslimafötunum mínu af því að það væri gaman og það má. Við búum í þannig þjóðfélagi að það er hægt að tjá sig á hundrað vegu. Það má.


fimmtudagur, 22. maí 2014

Við krefjumst lækkunar


Það voru tímamót í íslenskum leikskólum í gær. Reykjavíkurborg réði Ólaf Brynjar Bjarkarson leikskólakennara sem skólastjóra við leikskólann Hagaborg.

Þar með fjölgar karlkyns leikskólakennurum sem eru leikskólastjórar á Íslandi um 100%.

Hundrað prósent er mikið. Gríðarlega mikið. En um leið segir talan okkur það hverslags kynjahalli er á þessum starfsvettvangi, þegar fjölgun um einn karlmann veldur 100% hækkun. Næsti karl sem borgin ræður fjölgar okkur ekki nema um 50%. Og það er auðvitað það sem við viljum sjá.

Það má því segja að við krefjumst prósentulækkunar, eða þannig...

Því betur má ef duga skal.


þriðjudagur, 20. maí 2014

Blaðamaður í kosningabaráttu


Á undanförnum árum hef ég starfað við að hjálpa fólki með einum eða öðrum hætti. Ég vann hjá SÁÁ, er formaður í Íslenskri ættleiðingu og er skólastjóri í kópavogi. Í öllum þessum störfum hef ég átt gott samstarf við blaðamenn sem hafa farið vel og efnislega rétt með það sem okkur hefur farið á milli.

Nú hef ég gengið til liðs við Bjarta framtíð í Hafnarfirði og þá kem ég auga á nýja hlið í fréttamennsku.

Blaðamaður sem er fyrrverandi frambjóðandi á lista Samfylkingar hefur sérstakan áhuga á að spyrða saman framboð Bjatrar framtíðar og Sjálfstæðisflokks í Hafnarfirði, hann neitar fólki um að lesa yfir það sem hann ætlar að hafa eftir þeim og skrifar fréttir sem ekki er flugufótur fyrir og leggur út frá orðum fólks með hálfsannleik.

Tilgangur þessara skrifa er augljós, að hræða fólk sem er á svokölluðum vinstri væng frá því að kjósa Bjarta framtíð því þá sé verið að styrkja Sjálfstæðisflokk Rósu Guðbjartsdóttur.


Þetta er fyndin blaðamennska og öðruvísi en ég hef áður þekkt.

Vonandi gengur blaðamanninnum unga vel að vinna sér traust á nýja vinnustaðnum sínum, 365 miðlum, og vonandi byggir það traust á faglegum og traustum vinubrögðum eins og aðrir íslenskir blaðamenn eru þekktir af.



fimmtudagur, 8. maí 2014

Kosningaóróður


Það er ekki tekið út með sældinni að vera í framboði. Það þarf að snúast í mörgu, hitta fullt af ókunnugu fólki og dreifa allskonar bæklingum.

Þetta lætur fólki misvel. Ég er frekar feiminn og kann ekki öll trixin og verð sennilega aldrei góður í pólitískum trixum, en ég lofa að gera mitt besta og leggja mig allan fram.