miðvikudagur, 7. maí 2008
Óli góði - og allt hans fólk
Þeir prentuðu seinasta bloggið mitt í 24 stundum í morgun. Mér finnst það mikill heiður, sem ég er ekki vanur. Ég finn allur hvernig ég mildast og mýkist í afstöðu minni til hægriöfgamannsins og ritstjóra 24. stunda, Ólafs Þ. Stephensen, verðandi ritstjóra Morgunblaðsins.
mánudagur, 5. maí 2008
Kynferðisbrotadeild Þjóðkirkjunnar?
Ég hef verið að velta því fyrir mér, í tilefni af fréttum, hvort það sé Þjóðkirkjunni til hróss eða hnjóðs að reka sérstakt fagráð um meðferð kynferðisbrota.
Er nokkurstaðar hjá stofnunum samfélagsins þörf fyrir svoleiðis fyrirbæri? Reka stéttarfélög, stofnanir eða sveitarfélög slíkar kynferðisbrotadeildir? Eða er það bara Þjóðkirkjan?
Er nokkurstaðar hjá stofnunum samfélagsins þörf fyrir svoleiðis fyrirbæri? Reka stéttarfélög, stofnanir eða sveitarfélög slíkar kynferðisbrotadeildir? Eða er það bara Þjóðkirkjan?
Er ég tryggður?
Þetta var nokkuð einfalt hjá Guðlaugi heilbrigðisráðherra í Silfrinu áðan (kvöldendursýningin). Hann er bara að kostnaðargreina til að geta gert upp við sig af hverjum hann ætlar að kaupa þjónustuna. Fínt.
Hann naut líka bakkupps frá Björgvini viðskiptaráðherra vorum, sem aftók með öllu að eitthvað væri verið að einkavæða. Sannfærandi.
Það á semsagt bara að nýta fjármuni skattborgarana betur. Koma á fót innkaupastofnun sem ákveður hvaða heilbrigðisþjónustu á að kaupa fyrir fólkið. Af hverjum á að kaupa hana og hversu mikið á að kaupa af henni. Fínt.
Til áréttingar því að ekki væri verið að bylta kerfinu spurði Björgvin hvort nokkuð ætti að heimila fjársterkum einstaklingum að kaupa sig framfyrir á biðlistum – og svaraði því svo sjálfur og afdráttarlaust neitandi. Sannfærandi.
En það er þetta með biðlistana og hversu mikið á kaupa af heilbrigðisþjónustunni sem verður að setja spurningarmerki við.
Þegar ákvörðunin um hvaða líkn á að veita er komin úr höndum lækna í sérstaka stofnun. Hvað gerist þá? Hvaða rétt á ég á þjónustu? Hefur það verið skilgreint? Hvaða trygging felst í þátttöku minni í almannatryggingakerfinu?
Hver ætlar að sjá til þess að það verði skilgreint hvað almannatryggingarnar mínar tryggja mér? Svarið er ekki VG, XD, Framsókn eða Jafnaðarmenn og hvað hann heitir fimmti flokkurinn. En auðvita þarf þetta að vera á hreinu svo vér kvíðnir, getum gert upp við okkur hvort rétt sé að fjárfesta í viðbótarsjúkratryggingu eins og í USA.
Fram að því má hanga í því að Evrópusambandið tryggir okkur gegnum EES samninga að við getum fengið þjónustuna erlendis, á kostnað Íslenska ríkisins.
laugardagur, 3. maí 2008
Um fylgistap
Guðfríður Lilja, hin glaðbeitta skákkona, hélt því fram í Kastljósi í gær að mælt fylgistap Samfylkingar réðist af því að meirihluti kjósenda Samfylkingarinnar sé félagshyggjufólk (og þar með óánægt). Þetta er vitlaus niðurstaða hjá Guðfríði.
Sennilega er það þó rétt að meirihluti kjósendanna séu félagshyggjumenn. En í mælingu Gallup kom einmitt mjög skýrt fram að Jóhanna Sigurðardóttir er sá ráðherra sem nýtur mest stuðnings og eins og ráðherrann Jóhanna benti á í fréttum í gær hefur engin ríkisstjórn gert jafn mikið á jafn stuttum tíma í félagslegum úrbótum og sú sem Jóhanna situr í.
Óánægja okkar stafar af öðru.
Á sama tíma og ráðherravaldið sýnist öflugt og snöggt í höndum Sjálfstæðismanna eru vopnin deig og slíðruð eða töpuð í búðum Samfylkingar. Þar er viðkvæðið ég get ekki, ég má ekki eða ég ætla – seinna.
Menntamálaráðherrann hefur lagt fram viðamikil lagafrumvörp um leikskóla, grunnskóla og menntun kennara. Hún hefur fagstéttirnar með sér, slær ekkert af og kemur viðamiklum stefnumálum þar með í framkvæmd. Guðlaugur er að gera uppstokkun í heilbrigðiskerfinu, ræður og rekur og þarf ekki að svara neinum til um það hvert hann er að fara. Og ekki er fyrr kominn upp kvittur um fjármálavanda í lögregluembætti Suðurnesja en dómsmálaráðherrann skellir á borðið frumvarpi til að taka á vandanum.
Á meðan sjáum við Samfylkingarfólk ráðherrana okkar í einhverskonar flumbrugangi og ráðaleysi. Samgönguráðherrann getur ekki tjáð sig um skoðanir sínar, eins og á Sundabraut, af því að hann þarf kannski að úrskurða um þau mál seinna. Umhverfisráðherrann getur svo bara tjáð sig um skoðanir sínar - en getur ekki úrskurðað. Hefur greinilega engin völd og engin áhrif. Okkur finnst því blasa við að nú bætist við þrjú álver og olíuhreinsistöð á sjálfum Vestfjörðum.
Við sem héldum að við værum að kjósa flokk sem kæmi á styrkjum til framhaldsnáms eins og tíðkast almennt í vestrænum ríkjum, heyrum nú málpípu Sjálfstæðismanna leggja inn hugmyndir um skólagjöld og ráðherra Samfylkingar vill bara skoða málið jákvæður og fordómalaus. Skamm, Össur. Og ég ætla ekkert að minnast á það að ekki má betur sjá en Ingibjörg sé að koma á fót her. Ég minnsit ekki á það.
Það er af þessum sökum, Guðfríður, sem fylgi kvarnast af flokknum mínum núna. Ekki út af því sem Jóhanna hefur þó verið að framkvæma.
Og sýnist nú lítið eftir annað en halda bara kúlinu.
föstudagur, 2. maí 2008
Hjólahól
Þeir voru að minna á það í gær að hjólin væru komin á göturnar – mótorhjólin. Smart auglýsing í tíví og hópakstur hjá þeim líka.
Hann minnti mig á auglýsinguna títuprjónshausinn í baksýnisspeglinum mínum áðan. Ég kom akandi úr Kópavogi í átt að Garðabæ. Leit í spegilinn og sá hann byrtast, títuprjónshausinn sem stækkaði með ógnarhraða og kom upp að mér á andartaksbroti.
Svo hvarf han úr speglinum en þaut framhjá mér með sándi sem Steven Spielberg væri stoltur af að framkalla með öllu sínu THXi á nokkrum vikum. Mér fannst þetta soldið töff.
Á leiðinni inn í Garðabæ og út úr honum hinumegin mættum við, ég og undanfarinn minn, nokkrum hjólamönnum sem óku í gagnstæða átt. Allir lyftu þeir hendi í kveðjuskyni og Undanfari heilsaði á móti. Þetta var hófleg kveðja, vinstri hönd var rétt lyft af stýri, mesta lagi 50 sentimetra. Svona – sæll félagi. Staðfesting á því að þeir væru í sama liði, hluti af því að tilheyra. Mér fannst þetta töff og heilsaði líka. Áður en við komum inn í Hafnarfjörð hafði ég heilsað fjórum mótorhjólagörpum. Þeir heilsuðu ekki, sáu mig sjálfsagt ekki. Ég er ekki einn af þeim.
Ég skil þessa tilfinningu vel, frelsið. Að eiga hjól, finna vindinn taka í og kraftinn. En ég tilheyri annarskonar liði. Ég er reyndar með kenningu um að fjölskyldumenn eins og ég eigi ekki að fá sér hjól. Bæði er það að ég hef einhverja hugmynd um að slysatíðni sé há og þeir sem eigi fyrir fjölskyldu að sjá skuli ekki taka slíka áhættu. Og svo er það hitt.
Ímyndin mín af hjólamanni er einhvernveginn eins og af nútímakúreka. Hann beislar gæðinginn, sjálfstæður og heldur inn í sólarlagið með vindinn í hárinu – einn. Kenningin er raunar sú, að fjölskyldumenn sem kaupa sér hjól – hjóli oftar en ekki út úr sambandinu. Þeir aka á brott og fara að tilheyra öðru. Síðan við Ármann pípari töluðum okkur inn á þessa kenningu fyrir sex árum (kannski til að sætta okkur við það fá okkur ekki hjól) hef ég safnað mörgum dæmum um það að hugsanlega getur hún staðist.
Veit ekki um það. Veit bara að á morgun beisla ég fjölskylduvæna skutbílinn og ek norður í land þar sem prinsessan á heimilinu og mamma hennar eru búnar að vera í faðmi stórfjölskyldunnar í þrjá daga. Og þegar við hittumst læt ég ekki duga að lyfta vinstri hendi um hálfan meter. Við höfum annan hátt á, við að tjá hverjum við tilheyrum.
fimmtudagur, 1. maí 2008
Þjóðarsátt úr réttri átt
Ingibjörg Sólrún var að biðja um þjóðarsátt í dag. Frábært. Við erum samherjar þó ég hafi aldrei vanist því að kalla hana Sollu og aldrei vanist því almennilega heldur, þegar hún er við stjórnvölinn.
En ég er til í sátt. Ég yrði svaka sáttur ef skorið yrði á vísitölubindingu lána, krónunni yrði skipt út fyrir alvöru gjaldmiðil, stimpilgjöld yrðu aflögð og tekjuskattur væri lækkaður eða afnuminn eins og sýnt hefur verið fram á að hægt er að gera. Ég yrði svo sáttur að á móti væri ég til í að lækka launin mín. T.d. um tvo launaflokka eða svo.
Ekki væri verra ef farið væri í þá táknrænu aðgerða að lagfæra eftirlaunalögjöf ráðamanna. Þá væri einstaklingurinn ég, svo sáttur að það mætti hreinlega kalla það þjóðarsátt. En til þess að ná þeirri þjóðarsátt þurfa þeir sem sitja við stjórnvölinn að hafa eitthvað frumkvæði – gera eitthvað til að sætta fólk.
Svoleiðis frumkvæði hefur forystusveit kennara og launanefnd sveitarfélaga sýnt með óvæntum hætti. Það er óvænt og ánægjulegt þegar kennarar ná góðum samningi. Og það er gleðilegt þegar það gerist snirtilega og hávaðalaust. Allt of oft hafa skapast róstur í kring um kjarabaráttu kennara sem hefur ekki skilað þeim velvilja eða sáttri þjóð.
Nú hefur þetta tekist vel hjá kennurum undir öruggri handleiðslu Ólafs Loftssonar formanns Félags grunnskólakennara. Kannski er kominn í Ólafi verðandi formaður Kennarasambandsins, hver veit.
Hvað um það, ég mæli með Ólafi Loftssyni í þjóðarsáttina og auðvitað Ingibjörgu.
1. mai - upp úr sófanum
Ég er óttalega anarkískur inn við beinið. Það fara glóa sumar taugar þega kemur að einhverjum yfirvöldum, boðum og bönnum. En öll barátta og mótmæli eru eitthvað svo kjánaleg og tilgangslaus nú orðið. Ég er vinur Kína og mótmæli ekki stjórnarfari þar. Ég fer hjá mér þegar kemur að mótmælum atvinnurekendanna á vörubílunum – þvílíkur bjánagangur. Það er helst að grínmótmæli barna á götuhornum undanfarið höfði til mín.
Undanfarna daga hefði ég þó fílað að vera skurð- eða svæfingarhjúkrunarfræðingur. Þeir eru hetjur, hugsandi og djarfir heilbrigðisstarfsmenn sem stöðvuðu með samtakamætti ofbeldið á Landspítalanum.
En nú er tvöfaldur frídagur uppstigningar- og 1. maí. Baráttudagur.
Best ég standi upp úr sófanum og þrífi bílinn.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)