mánudagur, 5. september 2011

Bestu sætin


Pabbi minn var hálfgerður innanhússmaður í Austurbæjarbíói á sjöunda áratugnum og það gerðist oft eftir annasama daga hjá okkur í útgáfubrasanum að hann skellti sér með okkur bræðurna á bíó þar. Mér finnst að það hafi verið nánast vikulega sem við bönkuðum upp á hjá konunum í miðasöluskúrnum sem var fyrir miðju anddyrinu og þær gáfu okkur miða sem undantekningarlaust voru merktir: Bestu sæti. Í Austurbæjarbíói voru allir miðar merktir bestu sætum.


Um tíma átti útgáfan okkar hljóðver og í um eitt ár var Björgvin Gíslason hálfgerður innanhússmaður þar. Hann var ekki bara að taka upp plötu, hann var að semja sína fyrstu sólóplötu þarna í stúdíóinu Tóntækni við Ármúla. Björgvin var góður drengur og mikill snillingur og honum fylgdu oft allskonar fírar eins og títt er í kring um snillinga. Einn þessara gaura var blaðamaður á Þjóðviljanum sem kom oft að forvitnast um framgang meistaraverksins tilvonandi og reglulega mátti lesa um væntanlega plötu á poppsíðum Þjóðviljans.


Heldur færðist fjör í skrif Þjóðviljamannsins sem líka var ágætur teiknari þegar hugmyndir komu upp um að hann tæki að sér hönnun á umslagi plötunnar sem átti að bera nafnið Öræfarokk. Þá var skrifað í Þjóðviljann að ekki einasta yrði tónlistin frábær heldur væri þess að vænta að umslagið yrði sérlega flott.


Svo kom að því að Þjóðviljapilturin drátthagi skilaði inn tillögum sínum. Þetta var útlínuteikning af Björgvini með gítarinn standandi á hól eða hæð og fram hjá liðaðist á eða lækur. Á teikningunni mátti greinilega sjá persónueinkenni Björgvins, framstæð hakan í miklum fíling en hann var fremur kubbslegur og líkari sér á teikningunni eins og hann er í dag en ekki þá. Hugmyndin var að í prentverki yrði höndlað þannig með teikninguna að fletir milli svartra útlínanna væru fylltir flötum litatónum eins og í Andrésblaði.


Eftir að hafa velt teikningunni fyrir sér kom Björgvin til útgefandans og sagðist ekki fíla það að vera eins og skrípókall utan á umslagi að verki sem væri búið að vinna að í rúmt ár. Útgefandinn hafði skilning á þessari afstöðu enda vissi hann að það væri ekkert annað að gera en þóknast miklum listamönnum. Það var því brugðið á það ráð að hafna teikningu þjóðviljablaðamannsins og leita til Alfreðs Flóka eftir mynd á umslagið. Öræfarokk varð betra verk fyrir vikið.


Svo kom að því að meistaraverkið var gefið út. Þá var það nýjasta krafa tímans að halda blaðamannafundi um allt og boðað var til fundar með poppblaðamönnum í stúdíóinu vegna útgáfunnar á Öræfarokki. Kóki, appelsíni, einnota glösum og súkkulaðifingrum frá Cadbury var raðað á borð, græjum stillt upp og Siggi Árna kveikti á reykelsum.


Ásgeir Tómasson frá Dagblaðinu mætti og einhver frá Tímanum. Við hlustuðum á meistaraverkið við kjöraðstæður og bruddum súkkulaðifingur. Meistaraverkið var dásamlegt. Pilturinn frá Tímanum þurfti að fara snemma. Þjóðviljablaðamaðurinn kom ekki og það var ekki skrifað um nýja plötu Björgvins Gíslasonar í blaðið hans.


Þetta rifjaðist upp fyrir mér þegar ég sat í bestu sætum með syni mínum í Austurbæjarbíói í kvöld. Ég var á 14. bekk fyrir miðju sem var gríðarlega flottur staður til að hlusta á afmælistónleika Björgvins Gíslasonar. Ég trúi reyndar að öll sæti hafi verið góð í Austurbæjarbíói í kvöld. Öræfarokkið beint í æð á tónleikum sem verða ógleymanlegir. Takk Bjöggi.



laugardagur, 3. september 2011

Heyri ekki neitt, sé ekki neitt.... og þarf ekki að gera neitt


Árin 2003, 2004, 2005, 2006 og 2007 hlustaði ég á Þórainn Tyrfingsson vara við því að einmitt þetta mundi gerast, það kæmi upp HIV-faraldur hjá sprautufíklum. Hann vísaði til dreifingar á lifrarbólgu C innan hóps sprautufíkla og sagðist hugsa til þess með skelfingu hvað færi í gang þegar HIV kæmi inn í þennan hóp. Þessi varnaðarorð lét Þórarinn m.a. falla á stórri alþjóðlegri ráðstefnu árið 2007.


Það er eins og það þurfi aldrei að hlusta á sérfræðinga á Íslandi. Það liggja örugglega einhver annarleg sjónarmið eða hagsmunapot að baki því sem þeir segja. Líklega eru þeir að reyna að væla út meiri peninga.


sunnudagur, 14. ágúst 2011

Þau ætla í verkfall


Deila sveitarfélaga og leikskólakennara snýst um 11% leiðréttingu á launum leikskólakennara vegna þess að þeir drógust aftur úr viðmiðunarstéttum. Til að setja þessa 11% í samhengi þá eru þau u.þ.b. 15.000 kr. hækkun á laun leikskólakennara eftir skatta og gjöld. Það er um ein ferð í Bónus. Ekkert annað; og eiginlega eru hógværar kröfur leikskólakennara skammarlega litlar.


Yfirleitt finnst fólki það sjálfsagt og eðlilegt að kennarar í leikskólum og grunnskólum sem hafa jafn mikla menntun að baki njóti sömu launakjara. Þegar ég hef rætt þetta við sveitarstjórnarmenn eru þeir algjörlega sammála þessu sjónarmiði – en hafa hinsvegar engar skýringar á því afhverju þetta réttlætismál er ekki í höfn.


Sveitarstjórnarmenn sem kosnir eru af íbúum sveitarfélaganna til að stjórna bæjum og borgum milli kosninga hafa framselt umboðið til að semja um laun við starfsfólk sveitarfélaganna til Sambands íslenskra sveitarfélaga. Almennir sveitarstjórnarmenn hafa því heimild til að vera alveg undrandi yfir óréttlætinu í launakjörum leikskólakennara og það er skiljanlegt að þeir skilji ekkert í því og það sé ekkert hægt að ræða við þá um þessi mál. Þeir kunna þennan leik svo vel og eru stikkfrí eins og í eltingaleik á skólalóðinni í gamla daga “Ég er stikk, ég er stikk” af því þeir haf hlaupið inn í ósýnilegan reit þar sem ekki má ná þeim.


Þegar kjaradeila kemst á það stig að verkfall skellur á verður hún mjög persónuleg fyrir hvern og einn sem í daglegu tali flokkast undir það krád sem er kallað launamenn. Það er mjög alvarlegur vandi sem blasir við hverjum og einum þegar honum finnst svo á sér brotið að hann leggur niður störf og hættir að gera það sem á að afla honum lífsviðurværis.


Það er mjög persónulegur vandi sem blasir við einstaklingum þegar ógreiddir reikningar hlaðast upp, húsnæðislán fara í vanskil og endurskoða þarf matarinnkaup vegna þess að viðkomandi er tekjulaus í verkfalli. Það er þess vegna óþolandi að þeir sem sitja gegnt leikskólakennurum við samningaborðið séu andlitslausir og stikkfrí.


Það er stjórn Sambands íslenskra sveitarfélaga sem fer með kjaramálin, mótar stefnuna og leggur samninganefnd á sínum vegum línur. Það er þessi stjórn sem ákveður að koma ekki til móts við kröfur leikskólakennara og er því ábyrg fyrir því að verkfall skellur á eftir eina viku.
Það er merkilegt að sjá hvaða fólk sameinast þarna í einni skoðun. Þarna sitja fulltrúar gömlu vonlausu valdaklíkunnar, fjórflokkurinn eins og hann leggur sig og einn fyrrverandi pönkari. Það er engin bylting í því og ekkert pönk að skríða upp í hjá þessu liði til þess eins að hafa smávægilegar kjarabætur af kennurum.


Þetta eru sex karlar og fimm kerlingar sem bera ábyrgðina á því að nú verður verkfall eftir viku í leikskólum. Þetta er fólkið sem vill ekki semja – þau ætla í verkfall.

Þegar þar að kemur skulum við láta þau vita hvað okkur finnst.




sunnudagur, 26. júní 2011

Skrúfstykki


Allt frá æskuárum mínum að Stafni í Reykjadal hef ég vitað að ég þarf að eiga skrúfstykki.


Í fjörutíu ár hef ég reynt að gera allskonar hluti án þess að eiga skrúfstykki. Það hefu gengið misvel og stundum seint og jafnvel illa. Ég hef þó átt auðvelt með að hafa skoðanir á ýmsum fyrirbærum þrátt fyrir þessa vöntun. Mér finnst vísitölutryggingin galin, kjördæmakerfið óréttlátt og kvótabraskið svínarí. Það er samt einhvernvegin þannig að sá sem ekki á skrúfstykki er bara hálfpartinn hálfur maður og skoðanir hans því næsta lítils virði.


Ég hef það til dæmis fyrr satt að á Siglufirði eigi allir menn skrúfstykki, séu menn með mönnum og í þingkosningum vega atkvæði þeirra tvöfalt á við mitt.


Um seinustu helgi smíðaði ég mér voldugt vinnuborð í kjallaranum og það kom mér á óvart hvað efniskostnaðurinn var lítill. Í gær setti ég upp hillur fyrir ofan vinnuborðið og raðaði í þær öllum handverkfærunum mínum. Ég var sæll og glaður en samt eins og pínulítið hálfur, það blasti við að borðið góða getur borið skrúfstykki en svoleiðis var ekki til á heimilinu.


Það er þannig að ef Hafnfirðingar ætla að kaupa eitthvað annað en matvöru á sunnudegi þurfa þeir að sækja í aðrar sveitir og ég fór í kaupstaðarferð á Smáratorg í dag. Geng ég þá ekki fram á skrúfstykki í hillumetravís á verði sem er síðan fyrir kreppu og sennilega síðan fyrir hlýnun jarðar og líklega síðan fyrir ísöld. Það var ekki aftur snúið í skrúfstykkjaleysið.


Nú get ég á heilum mér tekið, horfi með bjartsýni æskuáranna fram á veginn og lýsi því stoltur yfir að ég á skrúfstykki og það er mark á mér takandi.



sunnudagur, 15. maí 2011

Hvað gera konurnar?


Í könnun Capacent sem greint er frá í Fréttablaðinu kemur fram að meirihluti stjórnenda í fyrirtækjum er ekki andvígur lögum um kynjakvóta i stjórnum fyrirtækja.


Þetta segir þó ekki alla söguna því 54% karla i stjórnendahópnum eru andvígir kynjakvótunum en einungis 28% kvenna. Konurnar eru semsagt mun sáttari við það en karlar að jafnt hlutfall kynja í stjórnum fyrirtækja sé tryggt með lögum.


Stjórnendur í leikskólum eru konur. Enginn karlkyns leikskólakennari er skólastjóri í leikskóla. Um 1% félagsmanna í félagi stjórnenda í leikskólum eru karlar.


Aðalfundur félags stjórnenda í leikskólum fer fram næsta þriðjudag. Fyrir fundinum liggur lagabreytingartillaga um að þegar stjórnarmenn eru af báðum kynjum skal þess gætt við val á varaformanni að hann sé ekki af sama kyni og formaður félagsins. Fyrirmyndin að þessari tillögu er meðal annars sótt í reglur sem Stjórnlagaráð setti sér og lög um hlutafélög þar sem fyrirtækjum er gert skylt að gæta að kynjahlutföllum í stjórnum.


Það verður gaman að fylgjast með því hvernig leikskólastjórar afgreiða þessa tillögu um kynjakvóta í sínum röðum.



laugardagur, 14. maí 2011

Tóm læti


Það var mikið við haft þegar haldin var opnunarhátíð tónlistarhússins Hörpu. Sjóv í beinni útsendingu í sjónvarpi eins og þegar opnunarhátíð Flugstöðvar Leifs Eiríkssonar var varpað yfir þjóðina við mikinn fögnuð ráðamanna árið 1987.


Ég man vel eftir því þegar flugstöðin var vígð. Halldór Ásgrímsson var svo glaður og það var búið að hengja litla flugvél upp í rjáfur í arkitektúrnum sem var ekki beint molbúalegur. Ný, góð og glæsileg umgjörð um útrás og innrás allskonar. Aðlögunarferli sem allaballar áttuðu sig ekki á.


Og nú er búið að byggja nýtt hús. Tónlistin sem býr innra með okkur öllum er orðin fullorðin og hefur fengið sitt eigið heimili. Við höldum hátíð og vonum að hún sé ekki að eilífu flutt. Í kvöld verður júróvision og það verður gaman. It dont´t mean a thing if it aint´t got that swing.


Reisn okkar er mikil þegar við byggjum svona miklar umgjarðir og auðvitað er tilefni til að gleðjast. Við eigum að segja takk. Okkur er kennt að vera þakklát og þakka það sem okkur er fært sagði borgarstjórinn. Það er rétt. Það er gott fyrir beyglaða þjóðarsál þegar okkur er lyft svona upp og við komumst á hærra menningarplan. Svona mikilmennska getur vökvað þjóðerniskenndina og við getum þjappað okkur betur saman gegn allskonar aðlögunarferlum.


Ameríski herinn borgaði fyrir flugstöðina en her útlenskra lánadrottna tapar eigum sínum í Hörpu. En við ætluðum að fá hana lánaða af því þetta er mikilvægt verkefni. Ég veit ekki hvort það er heppni eða óheppni að við fórum á hausinn og þurfum ekki að borga útlendingum sem glötuðu tugum miljarða. Enda skiptir engu máli hvað mér finnst, þjóðin á nú þetta glæsilega hús.


Sumir hafa mótmælt. Sumir eiga ekki fyrir mat og mótmæla því að eiga ekki neitt að borða. Sumir setja upp biðröð fyrir þá sem eiga ekki að borða og aðrir mótmæla því að þeir sem eru svangir séu settir í biðröð. Sumir setjast í nefnd til að skoða biðraðir. Sumir bjóða hungruðum ókeypis klippingu og sumir gefa atvinnulausum ókeypis í sund. Enginn spilar þó tónlist fyrir þá sem standa svangir í biðröðum.


Sumir mótmæla arðráninu. Sumir mótmæla því að almenningur borgi hrunið. Sumir mótmæla skjaldborg um fjármálafyrirtækin. Sumir mótmæla upplausn heimila, niðurskurði á leikskólum, uppskurði á grunnskólum, samdrætti í heilbrigðisþjónustu og útflutningi lækna. Sumir mótmæla því að það sé mótmælt. Verið ekki alltaf svona reið segja þeir. Við komumst ekkert áfram. Við komumst ekki á hærra plan.


Sumir segjast vera meðmælt mótmælum en bara ekki við tónlistarhús. Mér finnst tónlist frábær segja sumir, það passar ekki að mótmæla við tónlistarhús. En það er auðvitað ekki verið að mótmæla tónlistinni. Það er enginn á móti swinginu.


Og nú er reyndar allt komið á bullandi swing aftur. Það stóð til að byggja 30 hæða hótel á hafnarbakkanum vestan við hús tónlistarinnar og nú eru þær áætlanir aftur teknar upp eftir hrun. Það eina sem hefur komið í veg fyrir að bygging á húsi sem gnæfir yfir Hörpu er hafin, er sú undarlega staðreynd að ekki hefur fundist útlendingur sem vill lána okkur fyrir byggingunni.


Tunnurnar sem kæfðu lágreist mótmæli almennings við Alþingishúsið í vetur eiga auðvitað heima í tónlistarhúsinu. Það er nauðsynlegt að hafa undirspil þegar maðurinn sem hampaði ofurhugunum tekur við miða frá konu sem segist ekki eiga fyrir mat. Það er viðeigandi að dramatískur tónninn hljómi þegar maðurinn sem vill ekki aðlögun við útlönd vappar inn í musterið og það fer vel saman að slegin sé tunna í takt við hjörtu borgarfulltrúanna sem segja upp sextíu konum í leikskólunum en margfalda framlag borgarinnar til tónlistarhúss. Undirleikurinn við taktfast göngulag elítunnar á rauða dreglinum er smart og kúl.


Mikið hefði nú líka verið smart að velja fólk af handahófi úr þjóðskrá og bjóða þeim í veisluna og engum öðrum, nema kannski erlendum lánadrottnum.


Og mikið væri smart að reisa styttu af manni með tunnu austan undir Hörpu, í þeirri átt sem dagsbrúnin sést fyrst. Fyrir vestan verður svo turninn. Tónlist, tunna og turn eru ágætar táknmyndir fyrir nýtt skjaldarmerki. Það má setja spegilgler í tunnubotnana til að gæta samræmis.



sunnudagur, 1. maí 2011

Silfrið


Ég leit við í heimabankanum til að borga reikninga heimilisins.
Sá að Ríkisféhirðir hefur greitt mér þrjátíu silfurpeninga.