þriðjudagur, 17. febrúar 2009

Flassbakkandi Steingrímur



Það er mjög skemmtilegt að lesa þetta:


“Steingrímur J. Sigfússon, fjármálaráðherra, vill afnema verðtrygginguna. Þessu lýsti hann yfir á vel sóttum borgarfundi í Háskóalbíói í kvöld. Hann sagði að til þess að það væri gerlegt þá þyrfti að ná verðbólgunni niður.”

Þetta er eiginlega svona flassbakk. Við vorum einu sinni með forsætisráðherra sem sagði þetta alltaf. Ég er á móti verðtryggingunni, ég verða að segja það. Hann hét líka Steingrímur.

En þar fyrir utan er þetta misskilningur hjá Steingrímum. Til að ná verðtryggingu burt þarf að breyta lögum. Alveg eins og var gert þegar verðtrygging var tekin af launum.

Þegar verðtrygging var sett á voru laun verðtryggð líka. Svo afnam Alþingi verðtryggingu af launum. Það gekk fljótt í gegn. Hverjar ætli forsendurnar hafi verið fyrir því að afnema verðtryggingu af launum? Ná niður verðbólgu kannski?


Nú eru það athafnir en ekki orð sem gilda Steingrímar.


sunnudagur, 15. febrúar 2009

Stærsti flokkurinn



Stærsti flokkur kjósenda í seinustu skoðanakönnun um fylgi fjórflokkana er flokkur þeirra sem segist vera óákveðinn. Sá flokkur fólks er meira en helmingi stærri en sá hópur sem ætlar að kjósa Sjálfstæðisflokkinn.


Í fréttum af könnun á fylgi fjórflokkana er lítið eða ekki getið um þennan risastóra hóp þó ætla megi að hann telji sextíu þúsundir kjósenda.

Annar stór hópur sem ekki er talinn með í fréttum er hópur þeirra sem ætla að skila auðu, en það eru níu prósent kjósenda. Það er stærri hópur sem segist ætla að skila auðu en gefur upp stuðning við Framsóknarflokkinn.

Í raun var það þannig að 16,8% sögðust ætla að kjósa Sjálfstæðisflokk, 13,9% Samfylkingu, 13,5% VG, 8,6% Framsóknarflokk og innan við eitt prósent Frjálslundaða.

46,8% gáfu ekki upp stuðning við einn af fjórflokkunum en þeir eru ekki taldir með. Það er kominn tími til að hætta þessum dónaskap við fólk, með því að skila auðu er fólk að velja það sem því finnst vera besti kosturinn í lélegu úrvali.

Það er líka hættulegt lýðræðinu að láta að því liggja, korteri eftir byltingu, að nú sé fylgi fyrrverandi stjórnarflokka komið í 55 prósent, eins og þeim hafi bara verið fyrirgefið. Það að ætla að skila auðu eða kjósa ekki er ákveðin afstaða og það er fölsun að sigta þá frá og magna þannig upp fylgi við flokkana.


Ungir og glaðir með sína



Nú hafa einhverjir ályktað í nafni ungra jafnaðarmanna um að Samfylkingin hafi axlað ábyrgð þegar almenningur tók völdin af flokknum í Búsáhaldabyltingunni og kom í veg fyrir áframhaldandi stjórnarsamstarf Samfylkingar og Sjálfstæðisflokksins.


Hvernig fer það fram samkomuhaldið þegar ályktað er í nafni ungra jafnaðarmanna? Er boðað til félagsfundar? Er það einróma og almenn skoðun ungra jafnaðarmanna að þannig axli flokkurinn þeirra ábyrgð?

laugardagur, 14. febrúar 2009

Í manninn en ekki málefnið



Það er merkilegt hve margir bloggarar þurfa nú að taka fram að tími Jóns Baldvins sé liðinn. Með því að beina spjótum sínum að persónu Jóns koma þeir sér hjá því að tala um málefnið, tala um þá gagnrýni sem Jón hafði fram að færa og svara þessu;


“Forysta Samfylkingarinnar yrði hins vegar að líta í eigin barm. Það yrði að skýra það hversvegna formaður flokksins eyddi mestum tíma sínum á hættuástandstímabili í ómerkilegasta flopp íslenskra utanríkismála; tilraun til að komast í öryggisráðið.

Hann nefndi annað dæmi. Formenn beggja stjórnarflokka, bæði Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar, hafi síðastliðið haust skipt með sér verkum og farið til New York og Kaupmannahafnar til þess að tala máli bankaútrásarinnar. Þar hefði verið talað gegn öllum staðreyndum.


Samfylkingin hefði átt að segja sig frá stjórnarsamstarfinu fyrir löngu. Þegar hún sagðist ekki bera ábyrgð á gerðum Davíðs Oddssonar, og það var ekki tekið mark á henni, þá hefði hún daginn eftir átt að segja sig frá stjórnarsamstarfinu.


"Við látum ekki bjóða okkur svona trakteringar í nafni íslenskrar alþýðu. Það er óboðlegt. Maður hótar ekki í pólitík nema maður standi við það," sagði Jón Baldvin og hlaut fyrir lófaklapp. Forysta Samfylkingarinnar hefði ekki staðið vaktina og rof hefði myndast milli hennar og grasrótarinnar.”

Gott væri að heyra svör við þessari gagnrýni frá fótgönguliðum flokksins sem heldur að hann sé lýðræðislegur, siðvandur og stunda samræðustjórnmál.


laugardagur, 7. febrúar 2009

Elítuframboð Ernis



Þau sitja í Vikulokin núna og tala um kröfuna um nýja tíma og ekki megi ráða nýjan seðlabankastjóra sem lengi hefur verið tengdur “vinstri öflunum”


Í þessum hópi situr Sigmundur Ernir sem rak Einar Má Guðmundsson, einn skeleggasta talsmann alþýðunnar, úr spjallþætti sínum eftir að Einar hafði talað umbúðalaust og opinskátt um spillingu og ranglæti.

Svo hætti Sigmundur Ernir Rúnarsson sjálfur hjá sjónvarpsstöðinni og sagist þá hafa losnað undan oki auðmanna (en þar hefur hann dvalið alla starfsævi sína).

Nú hefur Sigmundur gengið til liðs við Samfylkinguna og segir borubrattur í útvarpinu að ef ráða eigi menn pólitískt skuli stjórnvöld vita að nóg sé til af búsáhöldum.

Sigmundur var nú ekki par glaður þegar mótmælendur stöðvuðu Kryddsíldina hans en ef til vill á hann vel heima í hópi þeirra stjórnmálamanna sem segja fólki að það sé ekki þjóðin, tilfinningu hans fyrir almenningi orðaði fyrrum kollegi hans, Árni Snævar, svona:

“Sigmundur Ernir og Edda Andrésdóttir virðast ekki hafa áttað sig á því að víglínan í íslenskum stjórnmálum, er ekki nema að hluta til á milli stjórnmálaflokkanna, á milli hægri og vinstri, heldur á milli elítunnar annars vegar og fólksins hins vegar.”

Ég held samt að Sigmundur sé góður drengur og hann var ágætt ljóðskáld. Vonandi gengur honum vel í pólitíkinni og flokknum hans líka, ég hefði þó frekar viljað sjá Einar Má á framboðslista þessa flokks sem ég held að hann hafi eitt sinn stutt.


föstudagur, 6. febrúar 2009

Orð kvöldsins


Logi í beinni:


“Ísland er svo ótrúlega lítið
að allir voru einhvern vegin þar sem allir voru”



Þetta verður ekki toppað - í kvöld.

þriðjudagur, 3. febrúar 2009

Með óbragð í munni



Ég hef verið með óbragð í munninum seinustu daga. Ákvað að kíkja til læknis.


Læknirinn sagði að þetta væri eðlilegt eftirbragð, súr keimur, minning um slæma máltíð.

“Það er búið að skipta um matseðil hjá ykkur” sagði hann “en þú hefur auðvitað varann á af því að ennþá er sami kokkurinn!”

Og það er einmitt rökrétt hjá honum. Það eru bara illa staddir alkahólistar sem halda að núna verði bara fínt að fá sér í glas þó seinustu þúsund skipti hafi það alltaf endað með ósköpum.

Líklega er það rétt sem læknirinn sagði. “Þú ættir ekki að borða á þessum resturant fyrr en þau hafa skipt um kokk líka, það er bara ávísun á ógleði að reyna einu sinni enn”