þriðjudagur, 21. október 2008
Rós í myrkrinu
Í morgun þegar ég hélt til vinnu heyrði ég þennan söng í garðinum mínum.
Rós er rós er rós.
Þarna var hún (nei ekki Gertrude) og blómstraði í október, þrátt fyrir gjörningaveður vindstiga og vístölu.
Ég sneri við og sótti myndavélina.
föstudagur, 17. október 2008
Jarðvegur illgresis
Hér má hlíða á Dag B. Eggertsson í seinustu Kilju segja frá uppáhaldsbók afa síns, Gunnars Steingrímssonar. Bókin er Veröld sem var eftir Stefan Zweig þar sem höfundur verður vitni að uppgangi nasismans, fasismans og kommúnismans. Honum finnst þó þjóðernishyggjan verst því hún er tæki allra hinna hreyfinganna til að ná framgangi.
Mér finnst þetta umhugsunarvert núna þegar kynt er undir Íslenskri þjóðernishyggju. Þegar búið er að riðlast á almenningi er hrópað stöndum saman, sýnum samstöðu. Við höfum eignast sameiginlegan óvin og eigum að tromma saman á torgum samstöðunni til dýrðar. Bensínstöðvar og aðrir mangarar flagga íslenska fánanum og drífum okkur svo á landsleikinn!!
Til hvers? Svo við herðum sultarólina stoltari? Svo við borgum saman? Af því það er svo æðislegt að vera Íslendingur, hvað sem það nú táknar.
miðvikudagur, 15. október 2008
Hún vann hjá Glitni
97 var sagt upp hjá Glitni í dag.
Ein þeirra sem fékk uppsagnarbréfið er 57 ára gömul einstæð kona sem hefur þjónað bankanum alla sína starfsævi.
Nítján ára fór hún að vinna hjá forvera þessa Glitnis sem nú þarf ekki lengur á henni að halda og hún hefur aldrei unnið annarsstaðar.
Við lesum um að aðallega fái fólk í verðbréfadeildunum uppsagnir og ósjálfrátt hugsar maður að þetta uppalið sem hefur komið okkur í þessa stöðu þurfi nú bara að bíta í það súra. En svo persónugerist þetta svona fyrir framan mann.
Nú ríður á að þjóðin standi saman, sýni samstöðu og allir taki á saman og það er örugglega mikils viði fyrir þetta sameiginlega átak að þessari konu var sagt upp. Og ef það er erfitt að feisa þetta þá er nú svo gott að hugsa til þess að allir nýju bankastjórarnir eru konur. Nú stjórna konurnar, frábært.
Það sem Kjartan meinti
Nú liggur fyrir hvern Kjartan átti við á fundinum í Valhöll.
Hann var að tala um ömmu Davíðs Oddssonar.
Viðtalið við Davíð er hér.
sunnudagur, 12. október 2008
Það er búið
Mér finnst svolítið viðlíka stemming núna og 1984 í stóra BSRB verkfallinu. Þá var upplausnarástand. Við Austurvöll var haldinn baráttufundur og þessi mynd var tekin úr turni Hótel Borgar af útsendara Valhallar.

Myndin varð fræg og daginn eftir var fluttur þessi kveðskapur á baráttufundi opinberra starfsmanna í Austurbæjarbíói.
Við dómkirkjuhornið er dulítið skjól
og dolfallinn maður í skjólinu hjarir
með opið í hálsinn í októbersól,
uppglennta skjáina og titrandi varir,
hrollandi í bitru á helfrosnum tám,
hnýttur af kulda með rennsli úr nefi,
dofinn í krikum og dofinn í hnjám,
djúpt oní vösum er krókloppinn hnefi.
Það gustar um Hannes H. Gissurarson
á gægjum við hornið að snapa eftir fréttum.
Í svip hans er spurning og veikburða von
um Valhallarsigur á Béserrbé-stéttum.
Hann leynist í skugga, hann vokir, hann veit
það er vissast að taka ekki áhættu neina
svo fjarri öllum vinum í frjálshyggjusveit,
þeim Friedman og Hayek og Davíð og Steina.
Úr bókviti malar hans krambúðarkvörn
í kapítalistanna gullpyngjur digrar,
en gott er að hafa af guðshúsi vörn
ef gerast þau ósköp að jafnréttið sigrar.
En Hannes minn Hólmsteinn þótt kenning sé klár
mun Kristur ei taka neitt mark á þeim orðum,
og uppi þú verður jafn einmana og smár
og eitt sinn á dómkirkjuhorninu forðum.
Aftur er október, þó liðin séu 24 ár. Í þessu verkfalli breyttist heimsmynd okkar nokkurra ungmenna og óhætt að segja að trúin á félagshyggjuna, samstöðuna og verkalýðsbaráttuna hafi yfirgefið okkur mörg.
Þegar eldri dóttir mín, sem þá var þriggja ára sá þessa mynd varð henni að orði;
“Er hann búinn að kúka á sig?”
Ég held að núna megi segja að kúkurinn sé kominn.
laugardagur, 11. október 2008
Fólkið í Flokksráðinu
Þessi frétt er ekki merkileg vegna ekkifréttarinnar sem hún fjallar um, en það er gaman að fá mynd af fólkinu í flokksráðinu.

fimmtudagur, 9. október 2008
Brunalið með bensínslöngu
Ég hef verið þeirrar skoðunar að rétt sé að ölduganginn lægi áður en seðlabankastjóra sé skipt út. Þessi skaðvaldur með bensínslönguna við stórbálið gerir það þó ekki endasleppt.
Í fréttablaðinu í dag segir:
“Davíð Oddsson, seðlabankastjóri, sagði í Kastljósþætti, að erlendir kröfuhafar fengju ekki nema "þetta fimm, tíu, fimmtán prósent upp í sínar kröfur."
Heimildir innan stjórnvalda herma að ummæli Davíðs hafi valdið titringi hjá Bretum.”
Og í kjölfarið komst Kaupþing þrot. Um það er sagt á Mbl.
Kaupþingsmenn eru sannfærðir um að Alistair Darling, fjármálaráðherra Breta, hafi í máli sínu í gærmorgun verið að vísa til orða Davíðs Oddssonar seðlabankastjóra í Kastljósi Sjónvarpsins í fyrrakvöld, þegar hann greindi frá því að Íslendingar ætluðu ekki að borga. „They are not going to pay!“ sagði ráðherrann. Telja þeir að þessi túlkun fjármálaráðherrans á orðum seðlabankastjóra, með skírskotun til tryggingagreiðslna vegna Icesave-innlánsreikninganna, hafi riðið baggamuninn og allt traust erlendra lánardrottna hafi beinlínis gufað upp á augabragði.
Vonbrigði forsvarsmanna Kaupþings eru gífurleg. „Við vorum ekki í vanskilum, vorum með nægt laust fé og góða eignastöðu. En fyrirtækið var tekið af okkur með valdi í Bretlandi og við gátum ekkert gert,“
Nú er ekki hægt að réttlæta það lengur að bíða með að víkja Davíð burt!
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
